PENDAHULUAN

Kesedaran Islam memberikan kesan yang membanggakan kepada perkembangan penghayatan Islam. Tetapi selagi kuat kebangkitan Islam, bertambah kuat penentangan musuh Allah. Musuh Allah tidak pernah memejamkan mata bagi mengekalkan kekuasaan syaitan(السلطة الشيطانية) bertapak di bumi Allah dan tidak akan merestui umat Islam merdeka daripada ideologi dan pemerintahan mereka.

Hasil daripada kesedaran umat Islam untuk mengembalikan khilafah Islamiyyah dan syariat Allah bertakhta di singgahsana dunia ini , maka lahirlah individu-individu yang mempunyai cita-cita tinggi mengajak manusia kepada perlaksanaan Islam yang menyeluruh. Amal fardi tidak mampu memikul kewajipan dan tanggungjawab semasa ini .

Penilaian yang berasaskan tuntutan syara’ supaya membentuk amal jamai’ telah mencetuskan penubuhan jamaah yang menggabungkan tenaga-tenaga Islam dan Muslimin seluruhnya. Tetapi di dalam keghairahan untuk mengikuti perkembangan kesedaran Islam ini, bercambahnya jamaah-jamaah Islam di atas sebab yang berbagai-bagai. Disedari atau tidak, fenomena taadud jamaah ini membuahkan kesan-kesan positif dan negatif terhadap Islam dan umatnya.Yang pastinya, kelahiran taadud jamaah berpuncakan kepada beberapa sebab kekhilafan pada usul atau furu’.


ASPEK-ASPEK PERSELISIHAN

Kekhilafan umat dakwah di zaman ini berpunca pada dua aspek.

i. Khilaf Pada Perkara usul Dan Mazhab Itiqadi.
Kekhilafan ini lahir pada perkara-perkara yang thabit di dalam al-Quraan , hadis dan ijma’ para ulama. Khilaf ini adalah sesuatu yang terkeji dan dilarang oleh syara’ . Hanya satu golongan sahaja yang selamat daripada api neraka dan berada di atas kebenaran iaitu golongan yang menepati Al-Quraan dan sunnah Rasul. Daripada Anas r.a. berkata, Nabi s.a.w. bersabda ;
ان بني اسرئيل افترقت على احدى وسبعين فرقة وان امتي ستفترق على اثنين وسبعين فرقة كلها فى النار الا واحدة وهى الجماعة
Maksudnya : Sesungguhnya Bani Israel akan berpecah kepada tujuh puluh satu golongan. Umatku akan berpecah kepada tujuh puluh dua golongan . Semuanya didalam neraka melainkan satu iaitu jamaah ini (ahli Sunnah wa Jamaah).
Firman Allah Taala ;
ان الذين فرقوا دينهم وكانوا شيعا لست منهم فى شىء.
Maksudnya : “Sesungguhnya orang-orang yang membahagi-bahagikan agama mereka dan menjadi beberapa golongan; dan bukanlah engkau (wahai Muhammad) daripada golongan itu sesuatu pun.”
(surah al-An’am ; 159)

Kesimpulannya kekhilafan ini melahirkan dua jamaah atau golongan iaitu:

a)Golongan yang berada di atas dasar dan manhaj Islam untuk melaksanakan Islam dan syariatnya. Golongan ini digelar sebagai Hizbullah, Jamaah Islam atau Harakah Islamiyyah dan sebagainya yang mempunyai ciri-ciri Jamaah Islam.
b) Golongan yang dibina di atas asas ideologi dan anutan yang bercanggah dengan Islam dan tidak menepati ciri-ciri jamaah Islam.

[*]Ideologi dan anutan seperti sekularisme, nasionalisme, fasisme, komunisme, sosialisme, kapitalisme atau lain-lain bilamana bercanggah dengan Islam -pemudaberani.

Jamaah yang disyariatkan penubuhannya untuk melakukan amal dakwah dan jihad, semestinya menepati kaedah-kaedah berikut (1) ;
a) Jamaah itu tidak diorganisasikan di atas asal kulie’ yang bercanggah dengan usul-usul Ahli Sunnah dan Jamaah. Jika tidak menepati ciri itu, jamaah itu adalah satu golongan daripada golongan-golongan pemusnah atau berada di atas bida’h (kesesatan) juzuiyyah yang besar.

[*] kulie yang dimaksudkn penulis mungkin perkataan arab yang berlawan maksud dgn juzuiy- pemudaberani.
b) Jamaah itu hendaklah mengikat wala’ dan bara’nya pada kitab Allah dan Sunnah Rasulullah di atas garisan manhaj kenabian dan bukan yang lain.
c) Jamaah itu berintima’ kepada Jamaah Muslimin dengan kefahaman yang umum dan syumul. Inilah yang disebut oleh Rasulullah S.A.W. dengan sabdanya :
تلزم جماعة المسلمين وامامهم
Maksudnya : “Beriltizamlah kamu dengan jamaah muslimin dan pemimpinnya.”

[*]Jamaah Muslimin di sini mungkin bererti pegangan majoriti ulama’atau pendapat jumhur yang diterimapakai ulama’ ‘amilin kerana mustahil umat Islam beramai2 berpakat atas kebatilan.- pemudaberani

ii. Khilaf pada aspek furu dan perkara-perkara ijtihadiyyah.
Sejarah telah menayangkan kepada kita kesan kekhilafan pada aspek ini melahirkan mazhab-mazhab fekah Islam. Perkara-perkara ijtihadiyyah ialah perkara-perkara yang tidak ada dalil yang sabit di dalam al-Quraan , hadis dan ijma’. Al-Imam Syatibi berkata (2) :
“Lapangan ijtihad mu’tabar ialah sesuatu yang disangka di antara dua bahagian. Tujuan syara’ (ijtihad) memperjelaskan pada kedua-duanya dengan mengithbatkan pada satu bahagian dan menafikan pada yang lain. Tetapi (ijtihad) tidak dapat menetapkan sama sekali pada bahagian penafian atau pada bahagian ithbat.”.
Kekhilafan pada masalah ijtihadiyyah tidak dapat dielakkan, bahkan ia suatu yang waqi’ dan mendatangkan rahmat serta keluasan hidup untuk menghayati hukum-hakam Islam. Ruang lingkup kekhilafan ini juga merangkumi pandangan-pandangan yang tiada nas, penilaian maslahat-maslahah dan mafasid, fekah aulawiyyat, siasah syarieyyah dan syura. Hasil daripada kekhilafan pandangan melahirkan kekhilafan mauqif dan tindakan.

Kekhilafan amal dan mauqif ini, diantara punca asasi yang melahirkan taadud jamaah di zaman ini. Tetapi taadud mazhab berbeza dengan taadud jamaah Islam pada satu perkara penting. Dr. Solah Sawi menyebut bahawa:

“Sesungguhnya mazhab-mazhab fekah ialah gerakan-gerakan keilmuan semata-mata berteraskan mengenai beberapa ijtihad-ijtihad amaliyyah dan tiada baginya aktiviti-aktiviti jihad yang dibataskan untuk mengubah kedudukan yang berlaku pada umat. Adapun gerakan-gerakan Islamiyyah ialah gerakan jihadiyyah yang tertegak pada permulaannya untuk mengubah kedudukan jahiliyyah dan menegakkan sistem Islam.”(3)

Sebahagian petikan daripada kertas kerja FENOMENA TAADUD JAMAAH : SATU PENILAIAN
Ustaz Mohd Nor bin Hamzah, (1990an)

Nota Kaki :

[1] AsSawabit wal mutaghaiyirat fi maseerah al’amal Islami alMa’aseer, Dr Solah asSawi, m.s 24-241

[2] AlMuwafaqat lil Imam Syatibi, Juzu’ 4, m.s. 155

[3] Madkhal fi Tarsyid alAmal alIslami, Dr Solat asSawi, m.s. 245